Türkcə Mətn
145), onun ders aldığı veya görüş alışverişinde bulunduğu Şiî âlimlerdendir.11 Ebû Hanîfe seyahatleri ve zorunlu ikametleri sırasında Atâ b. Ebû Rebâh, (v. 115) İkrime (v. 105) ve Nâfi’den (v. 117) hadis dinlemiş, onlar vasıtasıyla Mekke ve Medine ilmini öğrenmiştir.12 Hatta devrinin sapık fırka mensuplarından olan Câbir b. Yezid Cûfî (v. 165) gibi kişilerle de görüşmüş ve onlarla münazara etmiştir. Ebû Hanîfe, yaşadığı dönemde değişik fikir gruplarıyla yapmış olduğu temaslarla fıkhî meselelere bakış açısını genişletmiş, İslâm toplumunun fıkıh anlayışını çeşitli yollardan almıştır.13 Bununla birlikte onun beslendiği asıl kaynak ve ekolü şu şekilde ifade etmek mümkündür: Abdullah b.