Türkcə Mətn
an nimetlerinden ve ihsanlarından bahsedilmekte, bunların sonucunda da insanın Allah’a şükretmesi gerektiği, bunun ahlaki bir ödev olduğu bildirilerek şükredenlere verilecek mükâfatlar anlatılmaktadır (A’râf 7/205,55; Furkan 25/64,73; Saffat 37/182; Lokman 31/12; Zümer 39/ 9; Nahl 16/114,48; Mu’minûn 23/78; Secde 32/15-16; Rûm 30/3132; Bakara 2/152,172; Enfal 8/29; Âl-i İmran 3/162; Nisâ 4/147; Hadid 57/16; Hac 22/32, 34-35; Hucurat 49/13). Bu ayetlerden özellikle Neml sûresinin 27. ayeti, oldukça dikkat çekicidir. Burada Hz. Süleyman’ın dilinden “Şükreden ancak kendi iyiliği için şükretmiş olur; fakat nankörlük eden de bilsin ki Rabbim muhtaç değildir. O büyük kerem sahibidir.13 buyrularak