Türkcə Mətn
ma neticesinde Îcî’nin hatasını Âmidî üzerinden düzeltirler. Burada hem Kirmânî hem de Cürcânî, Îcî’nin Cehmiyye’den bahsederken “onların başka varlıklar hakkında da kullanılabilecek ilim, kudret gibi sıfatları teşbih endişesiyle Allah’a nispet etmedikleri” şeklindeki bir görüşünü naklederken “kudret” sıfatını değil de Âmidî’nin yaptığı gibi “hayat” sıfa- tını örnek olarak vermesinin daha uygun olacağını belirtirler. Zira Cehm,