Turkish Text
Ebû Bekir Muhammed b. el-Yemân es-Semerkandî (ö. 268/881-2), hayatının tamamını Semerkand'da geçirmiş Hanefî bir âlimdir. Ulrich Rudolph, onu yaşadığı dönemin genel eğilimlerini temsil eden, ileriki nesil için doğrudan belirleyici olmamakla birlikte kendi çağında öne çıkan bir şahsiyet olarak değerlendirmektedir.
Birçok eseri hakkında yalnızca başlık düzeyinde bilgi mevcuttur: *K. el-Envâr* ve hadis ağırlıklı *K. el-İ'tisâm* içerik açısından yeterince bilinmemektedir. Bununla birlikte *K. er-Red ʿale'l-Kerrâmiyye* adlı eseri dikkate değer bir istisna oluşturmaktadır. Bu kitap, İbn Kerrâm'ın kendi yaşadığı dönemde ortaya çıktığı bir süreçte Kerrâmîlere yönelik bir kelâmî reddiyedir; Rudolph, metnin kelâm geleneğinde tartışma tarzında kaleme alındığını belirterek döneminin Semerkand âliminin nasıl akıl yürüttüğüne dair tek somut ipucunu sunduğunu ifade etmektedir. Eserin bir diğer önemli özelliği ise geç H. 3. yüzyıldan günümüze ulaşmayan tek teolojik metin olmasına karşın, sonraki dönemlerde tekrar başvurulan yegâne kaynak olmasıdır; Nesefî *Tebsîratü'l-edille*'de (1/164) bu esere atıfta bulunmaktadır. Bu durum, Kerrâmîlere karşı Hanefî savunmanın Mâtürîdî'den önce bile varlığını sürdürdüğünü kanıtlamaktadır.
Meâlimü'd-dîn adlı ikinci eseri ise Nesefî tarafından yanlışlıkla kelâm metni olarak nitelendirilmiş; günümüzde Meşhed'deki bir yazma nüshasından bilinmektedir. Rudolph, Nesefî'nin bu nitelendirmesinin isabetsiz olduğunu göstermiştir.