Ebû Mansûr el-Mâtürîdî'a Göre Akıl ve Nakil

333/944), Ebü‟l-Muîn en-Nesefî (ö. 508/1115) ve ġemseddin Muhammed b. EĢref es-Semerkandî (ö. 702/1303) örnekleri üzerinden gerçekleĢtirilecektir. Burada Ġmam Mâtürîdî‟nin Kitâbü‟t-Tevhîd‟i, Ebü‟l-Muîn enNesefî‟nin Tebsıratü‟l-edille adlı kitabı ve Semerkandî‟nin es-Sahâ‟ifü‟l-ilâhiyye‟si ile yine kendisinin bu eserine yazdığı el-Ma„ârif fî Ģerhi‟s-Sahâ‟if adlı Ģerhi temel alınacaktır. Ġlgili eserlerden hareketle hem onların soruna iliĢkin yaklaĢımları hem de eleĢtirileri ele alınacak, aynı zamanda benimsedikleri fâil bi‟l-ihtiyâr tanrı anlayıĢını temellendirme biçimleri irdelenecektir. Bu bağlamda ġemseddin es-Semerkandî‟nin ortaya koyduğu delille