Türkçe Metin
Namat’ının 17. Faslı’nda mahiyetin varlığı veya bir sıfatının sebebi olması hakkındaki yargılarını reddetme sadedinde şöyle der: “[Râzî’nin] bu sözü mahiyetin hariçte varlığı olmaksızın bir sübûtu olduğu ve daha sonra varlığın mahiyete eklendiği düşüncesinden kaynaklanır.” Tûsî bu düşüncenin fasit olduğunu, çünkü mahiyetin oluşunun/kevninin onun varlığı olduğunu söyler ve mahiyetin yalnızca akılda varlıktan ayrışabileceğini belirtir. Tûsî’ye göre mahiyet akıldan bağımsız bir şekilde sâbit değildir; bk. Nasîrüddîn et-Tûsî, Şerhu’l-İşârât ve’t-tenbîhât, thk. Hasanzâde el-Âmûlî (Kum: Müessesetü Bustân Kitâb, 1427/2006), 1/576. Keza diğer eserlerind