Türkçe Metin
771/1370) olmak üzere Şâfiî mezhebine mensup bazı usulcülerin, delil zannî de olsa müctehidin isabetle yükümlü bulunduğunu söylemeleri ayırıma gitmeyi gerekli kılmıştır. Sekizinci görüş diye nitelediğimiz bu görüş sahipleri, İmam Şâfii’nin de kendi görüşlerinde olduğunu söylemektedirler. (Sem‘ânî, Ebü’l-Muzaffer, Kavâtı’, Tahkik: Abdullah b. Hafız el-Hakemî, Mektebetü’t-Tevbe, Riyad, 1419/1998, V, 19, 26-27, 56; Bennânî, Abdurrahman, Hâşiyetü’l-Bennânî, Dâru’l-Fikr, yy. 1402/1982, II, 390) Bu görüş, Debûsî, Abdülazîz el-Buhârî ve İbnü’l-Hümâm gibi usulcüler tarafından bir isme nispet edilmeksizin aktarılmaktadır. Bkz. Debûsî, Ebû Zeyd, Takvîmü’l-Edille, Tahkik: