Muhammed b. el-Yemân es-Semerkandî'a Göre Nübüvvet

Hammâd el-Cevherî, es-Sıhâh tâcü’l-luğa ve sıhâhi’l-Arabiyye, thk. Muhammed Muhammed Tamir (Kahire: Dâru’l-Hadîs, 2009), 549; Râgıb el-İsfahânî, el-Müfredât fî ğarîbi’l-Kur’an, thk. Safvan Adnan Davûdî (Dımeşk: Dâru’l-Kalem-Beyrût: Dârü’ş-Şamiyye, 1412), 417; İbn Manzûr, Lisânu’l-Arab (Beyrut: Dâru Sâdır, h. 1414), 13/213-214; Ebû Mansûr el-Mâtürîdî, Te’vîlâtu ehli’s-sünne, thk. Mecdî Bâsellûm (Beyrût: Dâru’l-kütübi’l-ilmiyye, 2005), 5/326. Kur’an’daki kullanımlarına bakıldığında, toplam altı yerde geçen sekine lafzının hepsinin de Medenî sûrelerde yer aldığı görülmektedir. Bunlardan beşi Hz. Peygamber ve ona tâbi olanlarla, bir tanesi de İsrailoğulları ile ilgili anlatımda geçmektedir. Bk.