Türkçe Metin
2. Sülemî, Ebi Abdirrahman Muhammed b. el-Hüseyin. Tasavvufta Fütüvvet, (çev. Süleyman Ateş), AÜİF. Yay., Ankara, 1977, 460-461. Nisâ, 4/27; Yusûf, 12/30,36,62; Kehf, 18/10,13,60,62; Enbiyâ, 21/60. Ocak, Ahmet Yaşar, “Fütüvvet”, DİA, c.13, İstanbul, 1996, s. 261. Ocak, “Fütüvvet”, s. 261. Iğdır Ü. İlahiyat Fakültesi Dergisi Sayı: 2, Ekim 2013 43 Hilmi Karaağaç mevcuttur. Fütüvvetnâmelerde itikâdî konular; fütüvvet esaslarının birer dayanağı olarak yeri ve zamanı geldikçe temas edilen hususlar olmuşlardır. XIII. ve XIV. yüzyıllarda fütüvvet teşkilatın usûl, adap ve erkânını tespit etmek amacıyla Fütüvvetnâmeler kaleme alınmıştır. Bu anlamdaki ilk Fütüvvetnâme, Abbasi Hali