Türkçe Metin
Muhammed es-Süyûtî, el-İtkan fî ‘ulûmi’l-Kur’ân (Riyâd: Merkezü’d-Dirâsât’ilKur’âniyye, ts.), 1/292. eş-Şu‘arâ 26/193. Süyûtî, el-İtkan, 1/292. eş-Şu‘arâ 26/195. Dergiabant, Volume: 9, Issue: 1 (May 2021) Fıkıh Usulü Açısından İlahî Hitabı Anlamanın Dilbilimsel Çerçevesi | 232 birlikteliğiyle indirildiğini sarih bir şekilde ifade etmektedir. Manası Allah Teâlâ’ya lafızları ise Hz. Peygamber’e ait olan vahiy türü sünnete, kudsî hadislere ve nebevî içtihada tekabül etmektedir.26 Hanefî usulcüler, Kur’ân nazmının Allah’a ait olduğunu kabul etmemeyi, daha açık bir ifadeyle âyetlerin açık anlamını ve ilahî kelamı inkâr olarak değerlendirmiştir.27 Dolayısıyla Hz. Peygambere sadece Kur’ân’ın m