Türkçe Metin
a l l ı k t a ht ı a n la m ı nd a [32] [33] [34] Müfessirler, “istevâ ale’l-arş” ayetinde yer alan istivâ kelimesini şöyle tevil etmişlerdir: Göklerin ve yerin hükümranlık ve evrenin idare işinin istikrar kılması, istikamet ve i’tidâlde olması; isti’lâ, istevlâ (göklere ve yere, kâinata egemen olma, sahip olma); i’tilâ ve irtifâ’ (bir şeyin üzerine yükselme çıkma); temellük (göklere ve yere sahip olma) ve tek başına tedbir ve kasd (yönelme). (Bk. İbn Atiyye, el-Muharraru’l-vecîz, III/292; Kurtubî, el-Câmi’ li-ahkâmi’l-Kur’an, VII/220; Kâsimî, Mehâsinu’t-te’vîl, V/69-70, 78; Muhammed İzzet Derveze, et-Tefsîru’l-hadîs, (Kâhire: Dâru İhyâi’l-Kütübi’l-Arabiyye, 1383), II/413-415). Bu manalar