Ubeydullah b. Muhammed es-Semerkandî'a Göre Akıl ve Nakil

ıdem ve hudus tabirleri yerine vücub ve imkan terimlerini kullandığı ve Bakıllanî’nin “delilin butlanı medlulün butlanını gerektirir” görüşüne karşı çıktığı tespitinde bulunmaktadır. Abbas Muhammed ise bu ilişki sayesinde felsefenin kelâm ilminde kendine uygun bir zemin bulmaya başladığını kaydetmektedir.8 2 3 4 5 6 7 8 Bk. Ömer mahir Alper, “İbn Rüşdü’n İbn Sînâ’yı Eleştirisi: el-Fark beyne Re’yyeyi’l-hakemeyn”, Divan, İstanbul 2001, sy. 10, s. 145-172. Bk. el-Keşf, Beyrut 1978, s. 105. Ömer Mahir Alper, İbn Sînâ, İstanbul 2008, s. 133-144; “İbn Sînâ’da Tanrının Kanıtlanması Sorunu: O Gerçekten Kelamcılardan Etkilendi mi?”, İÜİFD., İstanbul 2003, sayı 17, s. 61-77. İbn Teymiyye’nin eleşti