Muhammed b. el-Yemân es-Semerkandî'a Göre Tasdîk

Ca'fer (Gulamü'l-Hallal) (ö. 363/974), İbn Batta el-Ukberi (ö. 387/997), Ebu Abdullah İbn Mende (ö. 395/1005), Kadi Ebu Ya' la el-Ferra (ö. 458/1066), Şerif Ebu Ca' fer el-Haşimi (ö. 470/1077-8), Hace Abdullah-ı Herevi (ö. 481/1089), Ebü'l-Vefd İbn Akil (ö. 513/1119-20), Ebü'l-Ferec İbnü'l-Cevzi (ö. 597/1200) ve Muvaffakuddin İbn Kudame (ö. 620/1223) gibi pek çok Hanbeli alim yetişmiştir. Selefiliğin akaid ve fıkıh alanında metodolajik bir ilke ve yaklaşım tarzı olduğu bu dönemde temel özellikleri şunlardır: Naslarda yer alan müteşabihler hakkında Allah'ı cisim gibi gösterecek tasvirlerden uzak durmak (takdis), Hz. Peygamber'in bildirdiği her hususu tam bir t