Түрікше мәтін
Tanrı-âlem ilişkisi sırasında uzun uzadıya tartışılan incelikli tartışmaları felsefeciler ve kelamcılar üzerinden yürütmesi, Alâeddin Arabî’yi sorgulayan ve eleştiren bir zihne sahip olarak görmek için yeterlidir. Evrenin varoluş tarzını hudûs ile kısıtlayan kelamcılar ve bu tarzı imkâna irca eden felsefeciler arasında Alâeddin Arabî her iki yaklaşımın da haklı yönlerine işaret etmiştir. Bu, onun sentezci düşünce yöntemini ortaya koymaktadır. Elbette bu basit ve naif bir uzlaştırma teşebbüsü değil, tetkike dayanan tahkiktir. Temel sorun burada mümkün varlıktaki varoluşsal muhtaçlık nedenini bulmaktır. Felsefeciler sekteye uğratılmaz sebep-sonuç şeklindeki gerekirci düşünme yöntemlerine bağlı