Türk dilindäki tekst
örüşlerinin bir araya getirilemeyip kelamî bir sistemin kurulamaması Irak, Şam ve Mısır gibi batı bölgelerinde Ebû Hanîfe takipçilerinin farklı itikadî eğilimlere sahip olmasına yol açmıştır. Bu sebepten olsa gerek bölge Hanefîlerinden Ebû Ca‘fer Muhammed b. Ahmed es-Simnânî (ö.444/1052) (İbn Kutluboğâ, 256) ve torunu Ebû Müslim ‘Abdurrahmân b. ‘Ömer et-Teymî (ö.497/1104) (Kureşî, II/387) fıkıhta Hanefiyken itikatta Eşariydiler. Sonraki kuşaktan yine bölge kökenli Muhyiddin Muhammed b. Ya‘kûb İbn Nehhas el-Halebî (ö.695/1296) ise fıkıhta Hanefî olmasına rağmen usulde Ahmed b. Hanbel’in mezhebi üzere olduğunu ifade etmekteydi (Nu‘aymî, I/402). İbn Nehhas gibi İbn Ebî Hacele diye meşhur olan Ş