Türk dilindäki tekst
Akâid risâlesinin son kısmında klasik kaynaklarda esmâ ve ahkâm olarak adlandırılan imân ve küfür konuları ele alınmaktadır. Bu bölümde imân ve inkârın mahiyeti, kişiyi küfre ve bid‘ate götüren unsurlar, tevbe, iyiliği emredip kötülükten nehyetmek ve tecessüs konuları yer almaktadır. Devvânî, bu bölümdeki konuların tamamını ayrı ayrı şerh etmesine rağmen Gelenbevî, sadece “İnkâr, imânın yokluğudur.” cümlesinin şerhiyle ilgili kısımlara haşiye yazmıştır (Devvânî, 1290, 87-97; Gelenbevî, 1307, 159). İshak Efendi ise de bu metnin tamamına bir arada yer verip ardından “Bu makamda manâ-yı metin ashâb-ı zükâtın ma‘lûmu” (Harputlu, 1283b, 172) diyerek tercüme etmeye gerek duymaz. Tevbe, iyiliği emr