Türk dilindäki tekst
hennemliktir.”33 Van Ess’e göre Esam’ın vahiy ve yoruma ek olarak ehli salatın icmasını üçüncü bir kriter olarak belirlemesi fıkhî bir üsluba işaret etmektedir ki o, icmaya pek çok konuda belirleyici bir konum vermiştir. Onun bu tutumu Van Ess tarafından itikadî açıdan “İbâdî mirası benimsemeye eğilimli” olduğu şeklinde yorumlanmıştır. Zira bir kişiye Ebû’l-Hasan Abdülcabbar b. Ahmed b. Abdülcabbar el-Esedâbâdî (ö. 415/1025), Şerhu’l-usûli’l-hamse, çev. İlyas Çelebi (İstanbul: TYEK, 2013), 2/614; Zühdî Cârullah, “el-Menzile beyne’l-Menzileteyn”, çev. Ömer Osman Arık, Din Felsefesi Açısından Mu’tezile Gelen Ek-i, der. Recep Alpyağıl (İstanbul: İz Yay., 2014), 2/591. Ayrıca bk. Ebû Muhammed A