Turk tilidagi matn
Tahâvî sonrası kuĢak tarafından bölgeye taĢınmıĢ olan metin, 5/11. yy‘da bölge Hanefîleri ile EĢarîler arasında yaĢanan tekvîn sıfatı tartıĢması ile Maturidî Hanefî kelam geleneğinin referansta bulunduğu bir kaynağa dönüĢmüĢtür. el-Akîdetü‟tTahâviyye‘nin Maturidî kelam geleneğiyle ilk kez iliĢkilendirildiği bu süreç, uzun süre devam edecek bir tartıĢmanın da ilk aĢamasını oluĢturmaktadır. Ebu‘l-Muîn en-Nesefî (508/1114) tarafından tekvîn sıfatının ezelî olduğu görüĢünün Ebû Hanîfe ve ilk Hanefîlere dayandığı iddiasının en önemli kanıtı olarak kullanılan el-Akîde12, zamanla kapsamlı bir Ģerh literatürünün de merkezine oturmuĢtur13. Tahâvî ve el-Akîde metninin kendi sınırını ve çerçevesini tüm