Turk tilidagi matn
Tevfîz; “ilahî niteliğe sahip sıfatları zahirî olarak anlamayıp hakikatini Allah’a havale etmek”; te’vîl ise “dilin imkânları çerçevesinde haberî nasları tenzih anlayışına uygun manalara hamletmek” şeklinde anlaşılmıştır. Tevfîz, ehl-i hadis ve ehl-i re’yin yöntemi iken te’vîl, Mu’tezile kelamcıları tarafından benimsenmiştir.5 Bu iki anlayışa ek olarak literatürde bir de teşbîh kavramının yer aldığı görülmektedir. Teşbih, Gulât-ı Şia’nın da içerisinde olduğu gruplar tarafından benimsenmiş bir yöntem olup özellikle haberî sıfatların lafzî manaları ile anlaşılmasında kullanılmıştır.6 3 4 5 6 el-Bakillânî, Temhidü’l-evâil ve telhisu’d-delâil (Beyrut: Müessesetü’l-Kütübi’s-Sekafiyye, 1407), 244