النص التركي
191; Taftazânî, Şerhu’l-Akâid. 181; Taftazânî, Şerhu’l-Mekâsıd, 5: 232-235; Cürcânî, Şerhu’l-Mevâkıf, 8: 376-377. Bağdadî, Ebû Mansûr Abdilkâhir b. Tâhir et-Temimî. Usûlu’d-Dîn. İstanbul: 312 Mehmet Şaşa kaynağını belirleme, yani aklî mi yoksa şer’î bir vücubiyet olduğu konusunda ihtilaf olduğu görülmektedir. Kelam ekollerinin bu husustaki yaklaşımları, bu çalışmanın amacıyla doğrudan ilgili olmadığı için ilgili kaynaklara havale edilmiştir.8 Kelamcıların “imamet” ifadesinden siyaset mekanizmasını ve yönetim erkini kast ettikleri söylenebilir. İlkesiz bir siyaset anlayışının da başarılı olması ve varlığını sürdürmesi de mümkün görünmemektedir. Bu çalışmada İmam Mâtu