النص التركي
ibidir; fakat Şia imametle ilgili vücub keyfiyetini dinî ve aşkın (müteal) sebeple ilişkilendirmiş; Ehl-i Sünnet ise vücubun aklî veya naklî (sem’î) olmasından çok, imametin pratik düzlemdeki işlevi ve gerekliliği meselesiyle ilgilenmiştir.18 İmameti İslam toplumunun Ebî Tâlib, Dâru’l-Hicre, Kum 1409, s. 12; Sa’düddîn Mes’ûd b. Ömer et-Teftazânî, Şerhü’l-Mekâsıd, Âlemü’l-Kütüb, Beyrut 1989, V/232. 15 M. Akif Aydın, “İmâmet [Fıkıh]”, DİA, İstanbul 2000, XXII/204. 16 Bu gelişmelerin yaşandığı süreçle ilgili daha geniş bilgi ve değerlendirme için bkz.: W. Montgomery Watt, “Erken Dönem İmamet Doktrinine Dair Mülahazalar”, Çev.: Halil İbrahim Bulut, Dinbilimleri Akademik Araştırma Dergisi, 5/1 (2