النص التركي
Vâil yukarı deyip bütün kadrajını Hicaz, Taif, Medine’ye sıkıştırmış, insanlığa söyleyeceği sözün çapı oradaki üç-beş tane lavuk, müşrik… O müşrike Kur’ân’da öyle küfürler var ki! … Bu Allah dili olabilir mi?” “Tanrı, merhametinin katsayısı belli değil. Engin merhamet ve şefkat sahibi. Dilinden lanet eksik olmuyor. Ben bunu tanrıya nasıl yakıştırayım? Neden dilinden lanet eksik olmuyor? … Allah neden kendini sürekli övüp duruyor?”11 Bu ifadeler kullanılarak devamlı kendini öven, gazaplanan bir ilah tasvirinin olsa olsa peygamberin kendi psikolojik durumunun bir sonucu olarak görülmesi gerektiği söylenmek suretiyle Kur’ân vahyinin mana olarak Allah’tan geldiği, Ebû Mansûr