النص التركي
İsmail el-Kâdî el-Hanefî’dir; fakat Hâkim esSemerkandî (ö.342/953) olarak şöhret bulmuştur. Ebû Mansûr el-Mâtüridî (ö.333/944)’den kelâm ve fıkıh okuduğu, Ebû Bekir el-Varrâk (ö.280/893) ile irtibat kurup tasavvufa sülûk ettiği, bu nedenle de “el-Hakîm” lakabıyla anıldığı rivayet edilmektedir. O, bu eserde Hanefî-Matüridî anlayışa bağlı kalarak “büyük çoğunluk” dediği Ehl-i sünnet’in akaidini izaha çalışmıştır.2 Semerkandî’nin bu çalışmasını diğer akâid risalelerinden - Ebû Hanife’nin elFıkhu’l-Ekber’i ile Ömer en-Nesefi’nin Akâid’ini - ayıran temel özellik, akaid konularını işlerken ayet ve hadislere dayalı delillerini de zikretmiş olmasıdır. Halbuki diğerlerinde akaid konuları