İsmâ‘ilî Kâdî Nu’man b. Muhammed’in Esâsü’t-Te’vil İsimli Eserinde Peygamber Kıssaları Bağlamında Te’vil Anlayışı

farkı gösteren bir lütuf bahşetmiştir. Bu, nâtık (söz söyleyen) kişinin yaptığı çağrının bir taklit çağrısı olduğuna işaret eder. İnsanlar bu çağrıya uyduklarında ve onu kabul ettiklerinde, iman ederler. Sonrasında ise, beyân yoluyla bâtınî davet yerleşir ve tebliğ edilen hakikatleri içsel bir derinlikle kabul ederler.63 Kâdî Nu’man’ın bu ifadelerinden nâtıkın davetini iki aşamalı bir süreç olarak ele aldığını görmekteyiz: