Түрк тилиндеги текст
Aydın, Din Felsefesi (İzmir: İzmir İlahiyat Fakültesi Vakfı, 2001), 150. Sa‘deddîn Teftâzânî, Şerhu’l-Akāid, çev. Süleyman Uludağ (İstanbul: Dergâh Yayınları, 1999), 65; Şaban Ali Düzgün, Nesefî ve İslâm Filozoflarına Göre Allah-Âlem İlişkisi (Ankara: Akçağ Yayınları, 1998), 167. Meymûn b. Muhammed Ebü’l-Muîn en-Nesefî, Tebsıratü’l-edille, thk. Hüseyin Atay (Ankara: Diyanet İşleri Başkanlığı, 1993), 1/491. Sâbûnî, iradenin bir yönden başka bir yöne, bir vakitten başka bir vakte yönelmek anlamına geldiğini belirtir. İrade lügavî olarak "re-ve-de" kökünden türemiş olup, "meyil" anlamına gelir. Nûreddîn es-Sâbûnî, el-Kifâye fi’l-hidâye, çev. Ramazan Biçer, (Ankara: Berikan Yayınevi, 2