Türk dilindäki tekst
asındaki anlam farklılıkları” (Sîbeveyhi, 1988, 4/61) gibi başlıklarda ya da bazı müstakil kitaplarda (Zeccâc, 1995) söz konusu anlam farklılıklarının izini sürmek mümkündür. Benzer şekilde tefsirlerde de istifʻâl ()استفعال babının on iki, mufâʻale ( )مُ فاعَلَةbabının beş ayrı anlamı zikredilmiştir (Ebû Hayyân, 1993, 1/140, 185). Sonuç olarak Arap dilindeki biçimbirim düzeyleri şu şekilde örneklendirilebilir: • Sıyga: kâtib كاتِبkelimesi, “fâʻil” ( )فاعِلsıygasında bir isimdir. • Suret: alâ علىharfi, istiʻlâ anlamında bir edattır. • Levâsık: el-kâtib ُ الكاتِبlafzındaki harfu’t-taʻrif ()ال, tayin işlevine sahiptir. • Zevâid: ictemeʻa َ اجْ ت َمَ عfiilindeki tâu’l-iftiʻâl,