Türk dilindäki tekst
Kur’ân-ý Kerîm’de “kalp” sözcüðü, düþünce ve akýl (Kâf, 37); mutmain olma (Ra’d, 28); hidâyet ve rahmet (Yûnus, 57); temizlik (Þuarâ, 89); korku ve endiþe (Enfâl,12); sýkýntý (Âraf, 7); hüsran ve kin (Âl-i Ýmran, 118); iman (Nahl, 106); takva (Enfal, 2); Þüphe (Tevbe, 45); Nifak (Tevbe 77); inkar (Nahl, 22); körlük ve kapalýlýk (Bakara, 7, Muhammed, 16); gayreti takviye (Enfâl, 11) gibi bir çok duyu ve yeteneðin merkezi durumundadýr. Aklýn itikadi konularda dahi sürekli sorgulamalarý karþýsýnda kalbin en üstün vasfý, onun uysallýðý/mûti ve derinden baðlýlýðýdýr. Yaratýcýyý bilebilen O’na yakýnlýk duyan, Allah için çalýþan, Allah nezdindeki gerçekleri sezen ve keþfeden05, içsel bir tecrübe ol