Turk tilidagi matn
Sem‘ânî, Ensâb, II, 454; İbn Hallikân, Vefeyât, III, 48; Zehebî, Târîh, XXIX, 290; Kureşî, Cevâhir, II, 499-500; İbn Tağrîberdî, en-Nücûmü’z-zâhire, V, 76; Kefevî, Ketâib, v. 137b. 10 Kerhî ve Cessâs’ın Mu‘tezile ile ilişkisi hakkında bk. Özen, İmam Mâtürîdî’nin Fıkıh Usûlünün Yeniden İnşâsı. 11 Meselâ bk. Semerkandî, Mîzân, II, 904-905; Abdülaziz el-Buhârî, Keşfü’l-esrâr, IV, 46. 29 Hacer YETKİN zikretmekten çekinmemiş olmaları, Debûsî’ye uygulanan karartmanın sadece Mu‘tezile’ye mensubiyetle açıklanamayacağını göstermektedir. Debûsî’ye karşı Serahsî ve Pezdevî’den daha net şekilde tavır alan diğer bir usûlcü ise Alâüddîn es-Semerkandî’dir (ö. 539/11