Türkcə Mətn
Ahmed en-Nesefî, Medârikü’t-Tenzîl ve Hakâiku’t-Te’vîl, Beyrut: Dârü’l-Kalem, 1419/1998, C. I, s. 118-119. 37) en-Nehhâs, en-Nâsiḫ ve’l-Mensûh, s. 57. 270 / Dr. Fikret GEDİKLİ EKEV AKADEMİ DERGİSİ lür. Özü itibariyle aynı mâhiyeti işaret ettiğini düşündüğümüz bu tanımın, Mâtürîdî ile başladığını; Cessâs (ö. 370/981), Serahsî (ö. 483/1090 [?]), Semerkandî (ö. 534/1144), Nesefî (ö. 710/1310) başta olmak üzere başka isimler tarafından benimsendiğini görmekteyiz. Cessâs, Nesefî ve diğer bazı isimler bu tanımdaki hükmün niteliğine “vehim ve takdirimize göre bekası caiz olan” ifadesini de eklemişlerdir. Kelâmî konularda Mâtürîdî’ye yakın olduğu ifâde edilen Ebü’l-Leys es-Semerkandî ise (ö. 3